هر سال با اولین سرمای واقعی همین سؤال برمی‌گردد: چرا عطری که تابستان از دو متری معلوم بود، حالا خودم هم به‌زحمت می‌شنومش؟
جواب فیزیک ساده است. بو یعنی مولکول‌هایی که از پوست جدا شده‌اند و به بینی رسیده‌اند، و این جدا شدن به انرژی نیاز دارد. در هوای سرد مولکول‌ها انرژی کافی برای تبخیر ندارند و نزدیک پوست می‌مانند. عطر از بین نرفته، فقط کمتر سفر می‌کند. کسی که بغلت کند هنوز آن را می‌شنود.
هوای خشک زمستان لایه‌ی دوم مشکل است. پوست خشک عطر را نگه نمی‌دارد. ساده‌ترین راه‌حلی که بیشترین تفاوت را می‌سازد این است: پیش از عطر زدن همان نقطه را با یک مرطوب‌کننده‌ی بی‌بو چرب کن. تفاوتش در ماندگاری محسوس است و هیچ هزینه‌ای هم ندارد.
کسی که بغلت کند هنوز آن را می‌شنود.
به همین دلیل عطرسازها برای زمستان سراغ مواد سنگین‌تر می‌روند: امبر، وانیل، عود، چرم، صمغ‌ها، ادویه‌های گرم. این‌ها مولکول‌های درشت‌ترند و دیرتر از پوست جدا می‌شوند، ولی وقتی جدا شدند خیلی ماندگارترند. عطر تابستانی سبک، در سرما عملاً ناپدید می‌شود.
یک توصیه‌ی خلاف عادت هم هست: در زمستان روی لباس هم بزن، نه فقط روی پوست. پارچه، مخصوصاً پشم و کشمیر، بو را ساعت‌ها نگه می‌دارد و با هر حرکت کمی از آن را آزاد می‌کند. شال گردن بهترین گزینه است چون نزدیک صورت است و مدام تکان می‌خورد. فقط حواست به ابریشم و لباس روشن باشد که لک می‌گیرند.
و آخرین نکته: زمستان تنها فصلی است که می‌توانی سراغ عطرهایی بروی که در تابستان غیرقابل‌تحمل‌اند. آن شیشه‌ی سنگینی که مرداد ماه سرگیجه می‌آورد، در یک عصر برفی دقیقاً همان چیزی است که می‌خواهی.
